In september 2020 ben ik gestart met de opleiding Systemisch werken en Familieopstellingen. Ik had zelf al een paar keer meegedaan tijdens opstellingsdagen en ik blijf het verwonderlijk vinden hoe het werkt. En nog mooier zijn de inzichten die ik daar weer uithaal. Dat ik kan ervaren waar mijn onrust of angst vandaan komen. Dat ik mijzelf daardoor steeds beter leer kennen.

Dat ik mag voelen wat maakt dat er afstand is tussen mijn ouders en mij. Dat ik hun liefde mag aannemen zoals zij hem kunnen geven en niet zoals ik verwacht het te krijgen. En tja dan is de spiegel die ik voorgeschoteld krijg niet altijd eentje van blijdschap. Nee, ik voel dan de pijn waar mijn verdriet zit. En het gekke is dat het niet altijd mijn eigen pijn hoeft te zijn. Dat ik  misschien wel oud zeer van generaties terug voel.

Het is opmerkelijk dat ons systeem 7 generaties teruggaat. En het oud zeer dat daar gevoeld  en niet gezien werd bij ons nog een rol kan spelen. Denk bijvoorbeeld aan oude geheimen waar niet over gesproken wordt. De oorlog en de dood zijn ook vaak onbespreekbaar bij de generatie die dat bewust hebben meegemaakt. Dat wordt dan doorgegeven aan de generatie er onder. Wordt het daar ook niet gezien gaat het verder stromen naar de generatie daar weer onder.

Bijvoorbeeld:

Mijn opa en oma hebben bewust de 2e wereldoorlog meegemaakt. Er is nadien nooit meer over gesproken. Ik had als kind, en nu nog, een niet te verklaren honger naar alles wat er met de 2e wereldoorlog te maken had. Ik verslond boeken en ik keek naar de films. Opa wilde er niet over praten. Ik voelde letterlijk dat hij dan afstand nam en afwezig werd. Oma vertelde altijd over haar fietstochten naar Zuidlaren. Een fiets zonder lucht in de banden, want dat mocht niet van de Duitsers. Ik voelde hun pijn. Dat maakte dat ik als kind nooit verder vroeg, maar toch reuze nieuwsgierig was.

Tijdens een van mijn opstellingen waar ik mijn gebrek aan zichtbaarheid opstelde kwam naar voren dat er in de oorlog dingen waren geweest die ervoor hadden gezorgd dat mijn opa niet zichtbaar wilde zijn. Hij durfde dit niet uit angst voor dat wat er ging komen. Deze angst greep hem letterlijk naar de keel. Dit voel ik ook wanneer ik voor een grote groep mensen moet spreken. Het liefst ben ik dan onzichtbaar. Als kind wilde ik al niet voor de klas. Doodeng vond ik dat. Ik mocht tijdens mijn opstelling zien wat dit met mijn familiesysteem heeft gedaan. Ik mocht voelen, ik mocht de pijn er alten zijn en ik mocht het uiteindelijk terug geven aan mijn opa. En dan zie je dat er iets verschuift. Wonderlijk. Het was alsof er iets minder druk op mijn schouders lag. Daardoor kon ik mijn eigen onzekerheid onder mijn eigen loep nemen. Want waar was ik nu zo bang voor?  Door steeds meer vragen aan mijzelf te stellen en deze zichtbaar middels poppetjes op te stellen kreeg ik de antwoorden waar ik naar op zoek was en nog steeds ben. Immers mijn ontwikkeling naar mijzelf stopt nooit. Deze is en blijft in ontwikkeling. Ik leer steeds meer over de emoties die ik bij mij draag en hoe ik deze omzet in gedachten, overtuigingen en bescherming.

Het voelt ieder keer weer als een cadeau voor mijzelf. En hoe mooi is het dat ik dat jullie ook mag laten ervaren. Dat ik je mee mag nemen op een reis waarin je inzichten gaat krijgen hoe ons systeem werkt. En welke spiegels dit geeft en hoe je aan bepaalde overtuigingen bent gekomen.

Ben je nieuwsgierig geworden, neem gerust contact op en ik vertel je er nog meer over. Ik ben enthousiast en ik vind dat een ieder dit mag ervaren. Zo wonderlijk en zo mooi.

 

 

 

Het is alweer 1 jaar geleden dat een gek virus ons in zijn greep houdt. Ondanks dat is er veel gebeurd. En zit hier een dankbare coach. Dankbaar dat ik mijn cliëntjes zie lachen en zie spelen. Dankbaar dat ik het luisterend oor mag zijn. Dankbaar dat ik er gewoon mag zijn. Dankbaar dat niet iets goed of fout is.

Dankbaar dat ik nog steeds de lach op de kindersnoetjes zie wanneer ik binnen kom. Dat ze willen weten welke spulletjes ik heb meegenomen. Gaan we knutselen of gaan we een spel doen? De nieuwsgierigheid van dat wat er in mijn tas zit doet mij stralen. Even iets anders dan achter de laptop of tablet te moeten zitten. Al mogen de meeste kinderen nu ook weer naar school. De knuffels die ik krijg van de jongsten. Want zij mogen knuffelen in deze gekke tijd.

En het is een gekke periode. Ik zie dat rust goed doet, maar dat ze eigenlijk ook wel weer willen sporten, even met mama naar de dierentuin. Of gewoon je verjaardag willen vieren met iedereen en niet met alleen maar een oom of een tante. Weer gezellig naar opa en oma toe te mogen. Ook ik ben er wel weer aan toe om eens lekker op een terrasje te gaan zitten en te kletsen met vrienden. Daarnaast ben ik met een opleiding bezig en dat mag zoals het nu lijkt ook weer fysiek te mogen. Heerlijk!

Op dit moment begeleid ik een jongen van 7 en een meisje van 6. Broer en zus. Beiden hebben veel meegemaakt en ze weten niet zo goed waar ze met hun boosheid en angst naar toe moeten. Wat doe je als kind wanneer je mama niet verdrietig wil maken. Zoals het jongentje zegt: “Mama heeft het al zo moeilijk”.  Door creatief te zijn en gebruik te maken van mijn emotiekaarten lukt het hen beiden om uiting te geven aan hun gevoelens. We schilderen, we tekenen, we timmeren, we dansen en maken verhaaltjes. Iedere week zie ik de kleine stapjes die ze maken. daarnaast groeit ook hun moeder. Haar spreek ik ook wekelijks. Niet alleen evalueren we de voortgang van haar kinderen,  het tafelgesprek waar de kinderen hun eigen verhaal mogen doen, ook haar eigen proces. Want ook zij krijgt van mij de ruimte om over haar pijnstukken te mogen praten. De inzichten die ze daar weer uit kan halen maakt dat ze rustiger wordt.

Ik zie een gezin wat weer vertrouwen krijgt, waar ruimte is voor vrolijkheid en waar de liefde voor elkaar weer mag stromen.

Dat maakt mij een blij mens.

Meer informatie?
Wilt u direct meer informatie, neem gerust contact op met Rian of plan direct een vrijblijvend kennismakingsgesprek.